پیش‌بینی‌های من

این پست رو همین امروز، میون فایل‌هایی که از چندسال پیش نگه داشته بودم پیدا کردم. قصدم این بود که سال ۹۴ منتشرش کنم، که خب فراموش کردم و امروز با ۵ سال تاًخیر پستش می‌کنم:

پیش‌بینی‌های من برای سال ۹۹:
تا سال ۹۹، هنوز پنج سال طولانی باقی مانده، منتهی فکر کردم شاید پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت زیاده‌ازحد آسان باشند و خواستم خودم را به چالش بکشم:

  • پیش‌بینی می‌کنم استفاده از پیام‌رسان‌ها به طور گسترده فراگیر خواهد شد. حتی پدر و مادرها هم تا حد زیادی به تلگرام و اینستاگرام اعتیاد پیدا می‌کنند.
  • یک تاجر ناشناس که سررشته‌ای‌ هم در سیاست ندارد از حزب جمهوری‌خواه برندهٔ انتخابات آمریکا خواهد شد.
  • روحانی برای بار دوم با وعده‌های بسیار رئیس جمهور شده ولی با توجه به اینکه دیگر در زندگی سیاسیش انتخاباتی پیش رو ندارد، به هیچکدام از وعده‌هایش عمل نخواهد کرد.
  • بیمارانی که از ایدز رنج می‌کشند از همیشه بیشتر زندگی خواهند کرد، ولی این بیماری به طور کامل درمان نخواهد شد.
  • رئیس جمهور جدید آمریکا که به دنبال معامله‌ای بهتر است، از برجام خارج خواهد شد. ایران برای بار دوم حاضر به مذاکره نمی‌شود و اقتصاد کشور وارد بحرانی بدتر از زمان احمدی‌نژاد خواهد شد.
  • ارزش واحد پولی کشور به کمترین حد در تاریخ خواهد رسید. قیمت دلار رقمی بین ۱۵ تا ۲۰ هزار تومان پیدا می‌کند.
  • داعش حمله‌ای در خاک ایران و احتمالاً پایتخت انجام خواهد داد. یک ساختمان که از نظر استراتژیکی موقعیت مهمی دارد مورد حمله قرار خواهد گرفت.
  • روحانی برای کمبود کسری بودجه قیمت بنزین را چندبرابر افزایش خواهد داد. مردمی که برای اعتراض به خیابان آمده‌اند به طور گسترده کف خیابان با گلوله روبرو می‌شوند.
  • کار کردن از خانه، از هر زمان دیگری ساده‌تر خواهد بود.
  • وقوع یک زلزله، زندگی هزاران هموطن از غرب کشورمان را مختل خواهد کرد.
  • ویروسی همه‌گیر و کشنده زندگی مردم سرتاسر دنیا را حداقل برای مدتی چندماهه تحت تاثیر قرار خواهد داد.
  • میرحسین موسوی هنوز در حصر خواهد بود، ولی با توجه به مشکلات عدیدهٔ ملت، آزادیش فقط دغدغه عدهٔ قلیلی خواهد بود.
  • ملوان‌های ایرانی که سال‌ها در اسارت دزدان دریایی سومالی بوده‌اند آزاد خواهند شد.

شوخی بی‌مزه‌ای بود. ولی به این فکر کنید که پیش‌بینی این مسئله که زندگیتان در مدت ۴ یا ۵ سال آینده چگونه خواهد بود، با اینهمه متغیری که وجود دارد تا چه حد ناممکن است. تنها استراتژی منطقی در زندگی، مخصوصاً برای ما که در ایران به دنیا آمده‌ایم و زیست می‌کنیم، این است که برای پیش‌آمد هرچیزی آماده باشیم. پس چرا آینده را طوری برنامه‌ریزی کنیم که انگار همه‌چیز قرار است به شکل همین امروز باشد؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *